आकाशाला विचारल एकदा ती गेली कुठे,
रडला आणि म्हणाला ती जायला तुझ्याकडे आलीच कुठे

मीच वेडा एकतर्फी प्रेम करत बसलो,
अपेक्षा नही ठेवल्या तरी विनाकारण तिच्यात फसलो

तीच बोलन तीच हसन रुतात गेला मनात,
चिर पाडून मनाला निघून गेली क्षणात

वारा शोधे सैरावैरा रस्ता पाहतो तिचीच वाट,
चिंता वाटे त्याना माझी आता कशी व्हावी भेटगाठ

तिला शोधता शोधता आता थकले माझे नेत्र,
ओठ ही नकळत जपतात तिच्याच नावाचे स्तोत्र...

दर्जनों समेटकर बैठा हूँ मै इन रंगीन दर्द के नजारों के साथ,
हाय वो तितली मेरे दिल को इस तरह से छू के चली गई

उन तमाम सूखे पत्तो को याद है उनके पाओकी नाजुकी मेहसूस,
पूछते है हर बार उनको पर क्या बताऊ कहा चली गई

मैखानो मैं शराबों का नशा कुछ खास छा नही रहा,
जाने कोनसा सुकून-ऐ-नशा इस बेक़सूर को आंखोंसे पिलाकर चली गई

दुनियासे, मौतसे और मैंने खुदसे इस तरह रंजिशे बनाई तुम्हारे लिए,
तक रहा हूँ तुम्हारे आने की ख़बर, तुम चले आओ जहा भी तुम चली गई...

यु अकेले खिलके, मुरझाकर मरने में क्या मजा,
कोई खिले, मारके इस खिले फूलको तो मजा आए

बोहोत सुने देखे लोग आपके साए को तड़पते हुए,
कोई साया रात में चुपके से छू जाए तो मजा आए

नजाने कितने दिवाने केहते है दिल की बात हमसे,
कोई बिना अर्ज़ किए दिल चुराए तो मजा आए

मेरी हर एक साँस उनके ही नाम से जीती है,
किसीकी साँस हमारे नाम से जिए तो मजा आए

मरने से पहले हर दुश्मन आखरी सलाम देने आते है,
उसी वक्त हमारी नजर कोई दोस्त को ढूंढे तो मजा आए...

दिल के बुझते शोले को न जाने आज आग लग गई
कहासे गुमराह यादों की हवा इस शोले को भड़काने लग गई

बाग़ के गुलों से अपनापन अब झुटा लगता है
सच्चे काटों को गले लगाने की आदत लग गई

मरते है हर पल मरते है हर दम अब मरना आसान लगता है
मौत ही हमें आजकल जीना सिखाने लग गई

Tuzhya aathvanit mi roz don ashru dhalto,
hey banavalele niyam mi agdi katekor palto…

माणस, धावपळ, गर्दी , लोकल, दिवस कसा झटपट जाई,

देव, जात, धर्म निराळे तरी एकोपाने इथेच राही,

कुणी श्रीमंत तर कुणी गरीब पण तिच्या बद्दल द्वेष नाही,

नमन करीतो अशा भूमिस नाव तिचे रे मुंबा-आई...

न अंदाज कुठले, न अवधान काही,

कुठे जायचे यायचे भान नाही,

जसा गंध निघतो हवेच्या प्रवासा,

न कुठले नकाशे न अनुमान काही...

- संदीप खरे

मी असताना, भान नसताना, नेहमीच भांडतो

ती नसताना, भान असताना, क्षणार्धात सांडतो

भूर उडाली, आधार निखळला, मजला आता जाणीव झाली

कधी टिपत, आसवांसवे, आठवनिंचा खेळ मांडतो...

guntalo asa mazhyatach mi
ki dise phakta tich bhovatali
gonjarto ghaav tinech dilele
aathvan tichi yenyasathi...

स्तब्ध झाली शांतता ही,

गोठले हे रक्त माझे,

देव माझा सोडूनी गेला मला,

का देव म्हणती मला भक्त माझे...

jhagadun aalo maranashi
tu ka maj mukti det nahi,
tu prem bhangat kadhich melas
tuj maarne ata vyarth ahe...

jhelale mi tevha tuzhe phulasarkhe vaayde,

aata paalato mi tuzhe tula na bhetnyache kaayde...

padlo asa aaj mi mrutashayyevar,
pahun mazhe haal radle shant dashadisha,
sajlo asa aaj mi haarture angabhar,
jalun zhalo raakh mi pan jaltaahet ajun atrupta aasha….

sath milata vasantachi, nisarga ha fulala;
themb padnara dabkyat, panyachya kushit samavla;
asel ayushya kshanbhar amuche, abhiman maitrit tuzhya jagayla;
ugach ka nahi upama, moti tya davabindula.

---------- by Vitthal Lamkhade

दुरावा

स्पर्शले नयनास माझ्या
आसवे ही मंद का रे,
जवळ तिच्या मी आलो तरी
दुरावा हा संग का रे ...

Tuzha ithe nasanyacha
vastavik tras jhelato mi,
Pun tuzha ithe asanyacha
kalpanik bhas khelato mi...

कैकदा कैफात माझ्या मी विझांचे घोट प्यालो ,
पण प्रकाशाला तरीही मी कधी पटलोच नाही ...

- सुरेश भट्ट