असं का होतं, खरच कळत नाही,

तिच्यावर मी प्रेम करतो ती मला भेटत नाही,
जी माझ्यावर प्रेम करते त्याची मला किंमत नाही,
असं का होतं, खरच कळत नाही,

तिच्या पर्यंत पोचायला मी हिची मदत घेतो,
तिच्याशी बोलणं सुरु झाला की हिला झिडकारून देतो,
असं का होतं, खरच कळत नाही,

तिचा स्वार्थी स्पर्श हा अबोल वाटतो,
पण हिचा अबोल स्पर्श मी स्वार्थी समजतो,
असं का होतं, खरच कळत नाही,

ती मला लाभावी म्हणून भळभळून रडत बसतो,
अशा स्थितीत साथ द्यायला हिच्या अश्रूंचा सहवास नेहमी असतो,
असं का होतं, खरच कळत नाही,

शेवटी कळत तिचा फक्त फसवण्याचा खेळ असतो,
पण हिच्या माझ्यासाठीच्या प्रेमाला मी विसरून फसतो,
असं का होतं, खरच कळत नाही,

माझ्या मनातील तिची आठवण हलकेच सरून जाते,
आणि ही माझ्या आतम्यामध्ये पटकन हरवून जाते,
असं का होतं, खरच कळत नाही...

डोळ्यात आसवांच्या समुद्री लाटा,
त्या एकाकी बेरंग थरथरती वाटा,
तू सांग कसा झेलू माथी हे पाप,
मोजती अजून साऱ्या पापांचे माप,

आला दुखाचा अजब कसा सोहळा,
भोगतो कसा भडीमार जीव कोवळा,
बघ सांगून मी मनाला नाही तो कबूल,
शोधतो अजून कोवळे स्वप्नी तो फुल,

भासते किनारी तुझी फुसट आकृती,
सोसणे आणि हुंदके उरले माझ्याच माथी,
सावरे मनाला सांगून तुझा खोटा सांगावा,
भोगतो मधुर आठवांचा तुझ्या ओलावा...

बस केहते जाओ बोहोत कुछ आज ही,

ये आखरी जो रात है तुमसे मिलने की,

काश ये रात जिंदगी इतनी लम्बी होती,

फिर हमें जिंदगी जीने की कुछ उम्मीद ना होती...